Το πας έτσι, το πας αλλιώς, τίποτα. Μένεις με την μούγκα τύπου είδα μια γκόμενα του καλυτέρου και τώρα το μόνο που βγαίνει από τον στόμαν μου είναι σάλιο, φάση καταρράκτης Νιαγάρα.

Έτσι και με την εικόνα που σας χαρίζω σήμερις. Η γιουνάη χάνει ήδη ένα του μηδέν από την Γουέστ Χαμς, όμως παλεύει να ξαναμπεί στο παιχνίδι. Φάση ημι-διαρκείας (δηλαδή φάση που θέλει να είναι διαρκείας αλλά δεν μπορεί) στα καρέ της Γουέστ Χαμς, η μπάλα έρχεται στον μέγα δαντέλα Τζον Ο Σέι και αυτός εξαπολύει κρακαταμπούμ που επαναπροσδιορίζει την έννοια του στραβοκλώτση, της ιδιαίτερης δηλαδής κάστας ποδοσφαιριστών που τους λες πάσα στα δύο μέτρα και η μπάλα καταλήγει να κόβει διόδιο στο Σχηματάρι.

Δεν έχω κάτι άλλο να προσθέσω. Η εικόνα είναι μπιγιόντ γουέρντς που λέμε εμείς οι περισπούδαστοι στις κοσμικές καφετερίες του Μετς.

Βλέπε φίλε αναγνώστη, απήλαυσε φίλη αναγνώστρια κι εσύ λαέ στραβοχυμένε και μετά τράβα να δεις την ζωή με άλλο μάτι.

Φορ δε ρέκορντ, η Γιουνάη εν συνεχεία τρώει άλλα τρία τεμάχια, τα δύο μάλιστα από τον Τζόναθαν Σπέκτορ που είναι περίπου σα να είσαι η Ρεάλ του Μαδρίτη, να παίζεις με την ΑΕΚ και να σου βάζει γκολ ο Φούλης ο Γεωργέας. Με ανάποδο ψαλίδι. Από την σέντρα. Και να το θέλει κιόλας.

Κοινώς ξανασκέφτεσαι αν θες να υπάρχεις ως σύλλογος. Φάση άστα να πάνε και νάρθουνε (μια λέξη), μας έβανε ο Σπέχτορ γκολ. Σπασμοί, σάλια, λιποθυμία και ουρλιαχτά τύπου τον χάσαμε τον κανακάρη.

Εξώφυλλο ημέρας: απουσιάζουν ως ελάχιστο φόρο τιμής στο μεγαλύτερο σουτ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτό από κάτω.